Indo?

Dit soort taferelen zijn uit het straatbeeld verdwenen. De Indo als minderheid, komt niet meer in de statistieken voor, 

Een schoolvoorbeeld van assimilatie en integratie?  Mogelijk! Indo's geboren voor de soevereiniteitsoverdracht werden voor de wet "autochtoon", zij die na deze datum in Indonesië werden geboren, kregen het stempel "allochtoon". Gek, maar waar. Zo kon het dat binnen één gezin, leden met verschillende oorsprong-stempeltjes konden voorkomen. Gelukkig is het niet meer "bon ton" om deze begrippen te hanteren. 

De meeste Indo's zijn altijd Nederlander geweest en voor de meeste was, na het vertrek uit Indonesië, er geen weg terug. Voor hen was er geen sprake van ballingschap, de komst naar Nederland was een "thuiskomst".

Natuurlijk was het even wennen in het begin. De ontvangst was niet altijd hartelijk. Nederland was aan het bijkomen van de bezetting door onze inmiddels goed bevriende oosterburen. Veel spullen konden alleen  "op de bon" worden gekocht en het stak sommigen dat gerepatrieerden een dubbele dosis bonnen kregen terwijl ze de hongerwinter niet hadden meegemaakt en ook geen bloembollen hadden hoeven eten. 

Over de opvang in Nederland is veel te zeggen. Ik volsta met de constatering dat de meeste gerepatrieerden, die niet in staat waren om zelf de kosten van opvang te dragen, jarenlang bezoek kregen van een DMZ medewerker, die een deel van het inkomen kwam incasseren, totdat de gehele schuld was ingelost. Gelukkig gaat dat tegenwoordig anders. 

Het heeft geen zin om met een bril van 2017 en de daarmee samenhangende normen en waarden terug te kijken. Men kan alleen maar blij zijn dat tegenwoordig vluchtelingen op een meer humane behandeling mogen rekenen.

Bij het "inburgeren", om maar een modern woord te gebruiken, ging veel verloren. De eerste generatie in haar pogingen te "assimileren", sprak niet of weinig over het verleden. Vond de eigen cultuur  en identiteit ondergeschikt aan het belang om op te gaan in de Nederlandse samenleving.

Bij het dagelijks bereiden van de maaltijd werd in sommige gevallen overgestapt op "aardappelen", sommigen meden het gebruik van knoflook en peteh, om over trassi maar te zwijgen. Niet alle recepten gingen verloren. Familierecepten worden niet prijsgegeven, maar als je geen kookboek wilt raadplegen is Indonesisch Culinair een goede bron. (De tijd heeft niet stilgestaan en Indisch koken is geëvolueerd in Indonesisch; hoewel de begrippen bepaald niet synoniem zijn.).  

Indo's opgeslokt door de menigte. Het gevolg hiervan? 

Indo's die niet weten dat ze Indo zijn.Enkele voorbeelden: "Mijn moeder was Indisch, ik niet.", "Ik ben Molukker", of wanneer ze een Javaanse vader hebben en een Nederlandse moeder, "Ik ben Nederlands-Surinaams".  Geen benul van etniciteit. Maar goed ook;-)

Indo's die geen Indo willen zijn. "Ik heb Spaanse voorouders" of in een enkel mij bekend geval het haar blonderen en zich afgeven op Moslims of niet westerse immigranten, ondanks de verraderlijke siepiete ogen. Indo boenglon, mogen er ook wezen.

Blijft over een grote groep Indo's die gewoon Indo is. Een klein deel, houdt de herinnering vast, doet onderzoek, schrijft boeken en of publiceert websites, maakt muziek of andere kunst,  Ik ken een geweldig Indisch tijdschrift, mogelijk zijn er meer. 

Niet alle Indo's wonen in Nederland. Een grote groep is geëmigreerd naar de Verenigde Staten. Boudie Rijkschroeff  maakte recent een documentaire over een aantal van hen, Ik vind het een boeiende film en ik herkende veel van de sentimenten. 

Mijn familieleden die "Tempo Doeloe" hebben meegemaakt, zijn, op een enkele oom na, die naar Amerika vertrok, overleden. Ik had het geluk van de vorige generatie veel over het leven toen te hebben mogen horen en kan van harte, de AmerIndo Dream, aanbevelen.