CEBIT 2008

Het is tijd voor de jaarlijkse tocht naar Hannover, om de CEBIT, de grootste ICT beurs in Europa te bezoeken.

Dat doe ik met mijn jonge vriend en vakbroeder Hans. Hij woont in Putten, dat is vanuit Den Haag op weg naar Hannover, dus ga ik bij hem langs. Ik heb dan ook gelegenheid zijn echtgenote Mies, zoon Hans jr en dochters te ontmoeten. De oudste loopt nu stage in een hotel in London, zijn jongste Lieske, wordt al een hele meid. Heeft net als haar moeder o.a. prachtig dik haar.

Lieske en Hans jr, zijn mij even dierbaar als mijn eigen kleinkinderen. Ik zie ze net zoals al mijn vrienden te weinig, maar absence makes the heart grow fonder;-( Toen zij klein waren en alle kinderen uit de buurt wegstoven omdat er een enge man op de speelplaats was gesignaleerd, riepen zij “Het is Sjeffie maar” en kwamen ze vrolijk naar mij toe gerend om mij te begroeten.

Er is voor mij geen betere graadmeter om vast te stellen of er hoop is voor kinderen in dit leven; dan bij de eerste ontmoetingen nors en bars over te komen en hun reactie te peilen. Lopen ze bang weg of zoeken zij bescherming bij een ouder of bekende; dan zijn ze niet bij voorbaat reddeloos verloren, maar moet er ernstig aan de karaktervorming worden gewerkt. Zijn ze totaal niet geïntimideerd en zien ze de grap van de situatie in, dan komt het altijd goed.

Hans en ik, moeten noodgedwongen ergens anders logeren dan normaal.



Voor iets meer inzicht in deze trip

Zegeviert het recht in ons kikkerlandje?

Inez Weski, is niet zo maar een strafpleiter. Ik kwam haar een paar jaar geleden tijdens één van mijn zaptochten tegen. In een actualiteitenprogramma met de toenmalige minister van Justitie, Jan Pieter Hendrik Donner. Piet Hein werd door Inez Weski, tot op het bot gefileerd en ontmaskerd als iemand die wanneer het in zijn straatje past, geen enkele moeite heeft de rechtstaat met voeten te treden.

Inez Weski, is één van de prominente hoeders van onze rechtstaat. Keer op keer, legt zij haar vinger op de pijnlijke plek en exposeert zij het publiciteitsgeile Openbaar Ministerie, als een instelling die met broddelwerk, er niet voor schuwt de boel te bedonderen en met op drijfzand berustend bewijs tracht willekeurige verdachte slachtoffers voor langere tijd achter de tralies te krijgen.

Deze keer heeft zij de rechter zo ver gekregen dat het Openbaar Ministerie geen tik op de vingers, maar een slag in het gezicht en een trap onder de kont heeft mogen ontvangen. Het zou mij niets verbazen als dit hardleerse zooitje dilettanten, de boodschap niet heeft begrepen en nog meer miljoenen van het door de niets in te brengen burgers ontfutselde belastinggeld, in hoger beroep aan de zaak Kouwenhoven zal besteden. Ook als het Openbaar Ministerie niet in hoger beroep gaat, doet men er goed aan enkele miljoentjes te reserveren om Kouwenhoven te compenseren voor de ruim twee jaar die hij gevangen zat en de ten gevolge hiervan teloorgegane zakelijk imperium in West Afrika.

Andere mega verdachten zoals Holleeder en Frans van Anraadt mogen blijven hopen op een goede afloop. Net zoals alle andere verdachten die wij kennen, hebben zij recht op een eerlijk proces en moeten wij ze onschuldig achten totdat ze zijn veroordeeld volgens de regels van onze rechtstaat.

Vreemde krachten en machten, in dit umfeld, hebben ertoe geleid dat één van Nederlands beste strafpleiters Bram Moscovitch, voorlopig ist kallt gestellt.

Als ik mijn behoefte mijn ervaringen op papier te zetten en met jullie te delen, voordat Magere Hein ook mij in het bootje naar Hades transporteert, niet nog voor een paar jaar kan onderdrukken, is het heel wel mogelijk dat ook ik mij tot Inez Weski zal moeten wenden. In de periode 1986 tot 1998 kwam ik tot de conclusie dat je beter met de Mafia zaken kunt doen, dan met de Nederlandse Staat. Met de mafia weet je waar je aan toe bent, met de Nederlandse Staat bepaald niet.

Allerlei mooie regeltjes ten spijt, blijkt dat gewetenloze politici, tezamen met een deel van het ambtenarenapparaat, o.a. voor eigen gewin, een loopje kunnen nemen met onze spelregels. Klokkenluiders, kunnen rekenen op represailles die er altijd toe leiden dat zij hun hachje gedag kunnen zeggen. De politici waar ik mee van doen had zijn bijna allemaal de politiek uit. De ambtenaren met pensioen. Een beleidsmedewerker van de VNG die de boel samen met haar collegae saboteerde en een afstudeeropdracht onder embargo maakte aan de Katholieke Universiteit te Tilburg, woont nu riant met haar echtgenoot in Luxemburg. Hoewel zij destijds het bed al met hem deelde, was er geen sprake van belangenverstrengeling, toen hij deel uit maakte van de Parlementaire Enquête Commissie die ten doel had één van de eerste geprivatiseerde taken, de das om te doen.

Recht hebben en recht krijgen, zijn in Nederland van een totaal verschillende orde. Civielrechtelijk, is het verstandig je gelijk niet te halen als je een conflict hebt met een instantie die beschikt over een ruimere beurs dan de jouwe. Pro Deo advocaten en rechtsbijstandverzekeringen? Forget it! Gerenommeerde kantoren als Loyens en Loeff, rekenden eerverleden jaar, slechts 490 euro per uur, inclusief kantoorkosten. Mijn vriend Drs Pieter Uiterlinden, thans woonachtig in Canada, heeft duizenden uren bijstand gehad van dit kantoor alvorens zijn gelijk te halen tegen zijn inmiddels ex-werkgever ons Ministerie van Buitenlandse Zakken. Ik doe hier geen boekje over open, want Pieter zou dit niet goedkeuren, maar zelf zou ik een ieder die wrok koestert tegen deze instantie aanraden liever de apenheul op te blazen dan via de rechter proberen gelijk te krijgen.

Ik hou voorlopig mijn bek, Van Eekelen, Van der Linden, Hofland, Jacobs, Sondahl, Van Ketwich Verschuur, Tiddens, Engwerda, Peters, Van den Broek, Van Dijk (Philips), Van Dijk (Bvd), Lubbers, Paspoort Piet, Marius van Assen, Weisglas, Gualterie van Wezel, Van Natijnen en alle anderen, ook die overlopers zoals Van den Bergh en jullie weten wel wie, die de overstap naar de kongsie SDU – Johan Enschede hebben gemaakt, leef gerust verder, jullie geheim zal niet worden onthuld, totdat de 20 jaar voorbij is of de notaris van Opa Paul, postuum voor hem, één van de laatste artikelen op dit blog zal publiceren.

(Gratis) Schoolboeken? Weg ermee!

Het door de Majesteit en God, boven ons gesplaatste kabinet en de door ons gekozen 150 kamerheren en kamermeisjes, zijn er nog niet uit. Moeten schoolboeken gratis aan iedere leerling worden verstrekt of niet?

De meningen lopen sterk uiteen. Sommigen zijn van mening dat alleen de minima voor gratis verstrekking in aanmerking moeten komen; terwijl de meerderheid het eens schijnt te zijn, met de kostenloze verstrekking.

Dit jaar kon het plan de boeken gratis te verstrekken niet doorgaan omdat men had verzuimd de productie van de boeken Europees aan te besteden. Er is gelukkig een alternatief bedacht, ouders dienen de boeken zelf aan te schaffen en krijgen dan tot het maximumbedrag door de overheid gerestitueerd.

Een geruststellende gedachte voor de meer dan 600000, die een premieachterstand van meer dan een half jaar voor hun ziektekostenverzekering hebben, als ze tenminste ook schoolgaande kinderen hebben.

Het is opvallend stil rond deze kwestie. Er zal wel ergens een commissie aan het onderzoeken zijn hoe deze wanbetalers moeten worden aangepakt. Er zal wel weer een miljoenen verslindend nieuw (overheids-)orgaan worden opgetuigd om de problematiek te lijf te gaan. Ja beste lezers, regeren is vooruitzien! Dat gold ook voor Balkende II en de toenmalige verantwoordelijke bewindsman Hans Hoogervorst. De meest voor de hand liggende manier van incasso, via de belastingdienst zoals in Scandinavië, werd niet gebruikt, waarschijnlijk omdat de bewindsman die in het verleden al eens op Financiën de touwtjes in handen had, deze dienst al overbelast vond. Hoogervorst, van de PVDA overgelopen naar de VVD, vult nu zijn dagen o.a. als bestuursvoorzitter van de Autoriteit Financiële Markten. Met dit bescheiden honorarium behoeft hij zich persoonlijk geen zorgen te maken over deze problematiek.

Gisteren stelde het Nederlands Dagblad, die krant die nooit liegt, dat Europees aanbesteden weinig oplevert en slechts enkele miljarden kost. Als oorzaak o.a. de onbekendheid van ambtenaren met de problematiek. Ik stel tevreden vast dat het aan de ambtenaren ligt en niet aan de politieke beslissers.

Een dergelijk bericht bewijst overduidelijk de noodzaak ook de productie van schoolboeken Europees aan te besteden. Volgens enkelen een heidense klus. Dat valt echt mee, een paar uur Googlen, wat veredeld jat-, knip- en plakwerk en je kunt jaren vooruit!

Een paar dagen geleden legde een deskundige op Radio1 uit, waarom schoolboeken in Nederland bijna het achtvoudige kosten dan die in Duitsland en België. Hij had het natuurlijk ook over die Europese aanbesteding.

De luxe uitvoering, de onmogelijkheid van hergebruik van werkboeken en de volstrekt onnodige verspreiding van materiaal op CD’s en DVD’s werden onder meer als oorzaken van de exorbitant hoge prijzen genoemd. De uitgevers benadrukken dat het niet goedkoper kan, het Nederlands taalgebied is zo klein, dat de productiekosten van de kleine oplagen niet lager kunnen.

Ik heb begrepen dat scholen in de toekomst de boeken die zij zelf nodig vinden, voor hun leerlingen dienen aan te schaffen en dan gratis aan hen te verstrekken. Gelukkig wordt de schoolleiding niet verplicht om de tegemoetkoming van het Ministerie daadwerkelijk aan schoolboeken te besteden. Zij mogen het ook aan andere leermiddelen besteden. Bijvoorbeeld aan grote Tv-schermen om de schooltelevisie te kunnen volgen of krachtige beamers. Angst dat scholen het geld niet uitgeven, maar oppotten als appeltje voor de dorst in barre tijden? Hoe kom je dáár bij?

Uitgevers, zijn natuurlijk niet blij met deze ontwikkeling. Hun melkkoetje dreigt te worden om zeep gebracht. Toch halen ze opgelucht adem, natuurlijk zonder dit aan de grote klok te hangen. Zij kunnen en mogen blijven doorgaan met het schaamteloos vullen van hun zakken. Nog een tijdje en dan komt er een kwibus die zegt ‘Schoolboeken drukken, onmiddellijk mee ophouden! Goed voor het milieu en het bespaart honderden miljoenen!’

Deze generatie middelbare scholieren is de eerste die geen “hard copy” nodig heeft om informatie tot zich te nemen. De jeugd heeft kennis en ervaring met allerlei nieuwe communicatiemiddelen en methoden. Internet, chatten, hyves, facebook, sms, mms, second life. Teveel om op te noemen.

Er is geen school in Nederland waar leerlingen geen toegang tot een PC hebben. Er is bijna geen huishouden te bedenken waar er niet minstens één PC staat. In het theoretische geval dat een kind niet beschikt over een PC dat al dan niet via het Internet aan een netwerk kan worden gehangen, zou je het kind een XO laptop in bruikleen kunnen geven voor de duur van de middelbare schooltijd.

Een XO laptop? Een robuuste laptop, bedoeld voor kinderen in derde wereldlanden, kostte $100,00 per stuk. Bevat educatieve software en biedt toegang tot het internet. Laat de XO hier 100 euro kosten;-)

Iedere leerling heeft een burger service nummer, niet te verwarren met het Sofinummer, dat weliswaar hetzelfde getal heeft, maar voor heel andere doeleinden mag worden gebruikt. Regeren is vooruitzien, geef het beestje een ander naampje en je komt er mee weg. Net zoals met die Europese grondwet en het referendum. Iedere leerling krijgt een uniek digitaal leerlingencertificaat.

Uitgevers, laten wij ze voortaan maar productiebedrijven, laten bijna niets meer drukken en plaatsen hun content op een server van het ministerie van Onderwijs. Na natuurlijk een Europese aanbesteding en marktconforme prijs te zijn overeengekomen. Het ministerie rekent met de producerende bedrijven, de geleverde content af.

Scholen, ook voorzien van een uniek digitaal certificaat, downloaden de content die zij nodig achten en stellen deze ter beschikking aan de leerlingen.

Bij het Ministerie is bekend hoeveel leerlingen bij iedere onderwijsinstelling is ingeschreven. Het ministerie rekent op basis van deze aantallen de auteursrechten af.

Besparing? Slechts enkele honderden miljoenen per jaar. Misschien wel miljarden. Je kunt de PC natuurlijk ook gebruiken om de jaarlijkse belastingaangifte te doen, documenten als paspoort en rijbewijs en al wat dies meer zij aan te vragen bij allerlei overheden; bloeddruk, diabetes, trombose, choresterol- meetresultaten doorgeven, enz. enz.

En die werkboeken dan? Die worden ook elektronisch leesbaar aangeleverd en kunnen met een tekstverwerker worden bewerkt.

Behoeft er dan niets meer te worden geprint? Veel minder. Na Europese aanbesteding, zou het Ministerie een overeenkomst kunnen aangaan met een “print on demand” service, MultiPrint of Multicopy, er zijn er tientallen. Met hun digitaal certificaat, loggen kinderen die iets geprint willen hebben, bij de dichtstbijzijnde in. Zij geven op van welk boek, wat moet worden geprint. Indien dit boek tot hun verplichte leerstof behoort en de opgegeven pagina’s niet eerder door deze leerling zijn geprint, draait het ministerie voor de kosten op; anders de ouders van de leerling.

Leuk idee, zou wel wat kunnen opleveren in geld, maar het kost honderden, misschien wel duizenden banen. Dat is zo, mensen die hun baan verliezen, kunnen iets anders gaan doen, desnoods na omscholing. Regeren is vooruitzien; sociale uitkeringen zijn zo uitgehold, dat het voor weinigen een pretje is, om van te genieten. “Ieder voordeel heb z’n nadeel” en andersom!

Midweekje Albion

Het zit er weer op. De leerzame en fijne verkenningstocht naar Southampton.

Voor het eerst maakt David gebruik van de Eurotunnel. Iets duurder dan de boot, maar sneller en ook comfortabel. De auto wordt in een trein gereden en zo dicht mogelijk op z’n voorganger geparkeerd. Goede raadgevingen galmen door de ruimte, in de eerste versnelling, op de parkeer- of handrem, blijven zitten met geopende ramen, tijdens de tocht niet tussen twee auto’s gaan staan en bij het klinken van een noodsignaal, snel naar het volgende compartiment. Daar heb je wat aan, als je net als wij op de terugtocht in het eerste voertuig, zit.

Britten, zijn Britten en doen alles op hun manier. Ze rijden links, zoals zij vinden dat het hoort. Autochtone Britten, zijn vriendelijk in het verkeer. Geduldig geven zij onwennige buitenlanders, gelegenheid zich te herstellen, door ze ruimte te bieden in te voegen of weer naar de juiste linkerhelft van de weg te gaan, indien ze dit is ontschoten. Als er druk wordt getoeterd, met armen wordt gegesticuleerd of lichten wordt geseind, heb je in 99,99% van de gevallen te doen met een Brit van allochtone aard, die zich waarschijnlijk nog in Karachi of Mombassa waant.

Huisnummers vermelden bij adressen? Niet nodig in veel gevallen. Postbodes weten waar ze heen moeten. Moderne navigatie systemen hebben meer moeite. Ieder gehucht heeft haar eigen “Victoria” street, road, avenue of lane. Sommige hebben zelfs meerdere, als niets vermoedende buitenlander, kom je dan natuurlijk wanneer je haast hebt, mijlen verwijderd van je reisdoel terecht. Als je ten einde raad een voorbijganger vraagt waar het stadion aan de Botley Road ligt, dan zeggen ze doodleuk “U moet niet deze, maar die andere hebben, dicht bij de zus of zo laan.” Ze vinden je maar vreemd als je om een huisnummer vraagt.

Eén van de geneugten aan een bezoek aan Engeland is, de mogelijkheid om echt Indiaas te eten. Deze keer hebben wij tijd voor een bezoekje aan Southall. Deze wijk is vrijwel overgenomen door uit het Indisch subcontinent afkomstige immigranten. De middenstand bloeit en je ziet er heel veel juweliers, textielhandelaren, supermarkten en eetgelegenheden uit dat deel van de wereld. Minder dan 10% van de lokale bevolking, is blank en van Britse afkomst.

Bij het slenteren door de drukke winkelstraat, waar tevens tientallen stalhouders hun spullen aanprijzen, zie je zaken als de lemen oven waarin de beroemde tandoori gerechten en nans kunnen worden bereid. Indiase muziek galmt er door de speakers. Bekende klanken, beelden en geuren.

Zonder moeite, waan ik mij in New Delhi, waar ik een deel van mijn jeugd heb doorbracht. Ik ging op zoek naar Chandi Chowk, het eethuisje waar ik jaren geleden voor het laatst was geweest. Het eethuisje is er nog, maar heeft net als de gehele buurt een grondige renovatie ondergaan. De ingang wordt aan beide zijden door een balie geflankeerd.

Links staat een man “jelebi’s” te maken. Een beslag van een iets dikkere samenstelling dan van pannenkoekenbeslag, wordt in een kaasdoek gelepeld. De punten van het doek worden naar elkaar toegebracht en het doek wordt gedraaid, totdat alle lucht is verdwenen. Door het gat in de doek, stroomt het beslag regelmatig in door de geoefende hand gemaakte steeds kleiner worden de cirkels in de hete olie. Cirkel na cirkel totdat de hele oppervlakte is bedekt.
De cirkels lopen in elkaar over en vormen als het ware een grote kroepoek. Na enige minuten als het beslag de juiste kleur heeft gekregen, wordt het omgedraaid en wanneer het zover is, uit de olie geschept met een spaan, waarna het gelegenheid krijgt om uit te druipen. Als alle olie is uitgelekt, worden de jelebi’s ondergedompeld in een dikke suikersiroop, waarin roos essence en saffraan zijn verwerkt. Ze hebben niet die fel oranje kleur die je wel eens ziet; maar het ontbreken van kleurstoffen schijnt een heilzaam effect te hebben op de peuters te hebben, ze worden er in ieder geval niet drukker van. De jelebi’s zijn lekker.

Aan de andere kant van de deur een vitrine met “Gol gappas”, ook wel “Pani puri” genoemd. Een favoriet uit mijn jeugd! Ping pong balletjes, iets groter, van krokant gebakken deeg. Worden gevuld met een stukje aardappel, een kikkererwt, tamarinde chutney en een niet te beschrijven vocht, waarin tientallen kruiden zijn verwerkt. Wanneer je zo’n ding heel in je mond hebt gestopt en er op bijt, komt er een explosie van smaken, bitter, zoet, zout, heet, zuur! Ongelooflijk lekker. De kwaliteit van de 6 gol gappas die ik at, was helaas niet te vergelijken met die uit mijn jeugd. Ook in Southall is tijd geld en dus ontbraken aan de snack enkele essentiële elementen.

In het restaurant was het een bedrijvigheid van jewelste. In tegenstelling tot wat ik had beweerd tegen kleinzoon David, bleken wij niet de enige blanken te zijn die het restaurant bezochten, er was nog een blanke. Een dame, echtgenote van een Indiër.

Het overvloedige maal, de restanten werden ongevraagd ingepakt en meegegeven. Mahesh, kocht een grote hoeveelheid zoetigheden om de meisjes die niet mee waren, maar in Duitsland vertoefden, ook in de feestvreugde te laten delen.

Jammer dat mijn kleindochter Eline er niet bij was, zij zou haar ogen hebben uitgekeken. Prachtige exotische juwelen. Fijn bewerkt, goud van het hoogste gehalte, met edelstenen in alle kleuren en maten. Sari’s en salwar kameez in prachtige kleuren en uitvoeringen.

Ook ik gaf mijn ogen goed de kost. Wij namen de tijd voor de maaltijd en tussen iedere gang, ging ik naar buiten voor een paar snelle trekjes aan mijn sjekkie. Op de stoep keek ik naar de bonte stoet voorbijgangers. Moslims en hun vrouwen en kinderen. Enkele ongetwijfeld uit Somalië of Ethiopië afkomstige dames met hun kroost. Sikhs, veel sikhs.

Ik heb veel sympathie voor dit moderne geloof. De mannen met hun baarden en tulbanden, zien er vaak stoer en krijgshaftig uit. De vrouwen daarentegen sierlijk en teder. Tot ze getrouwd zijn, dan transformeren ze bijna allemaal tot vrouw in de categorie “dikbil”. Sikh vrouwen, hebben hun plaats naast hun echtgenoot en vormen wat dat betreft een uitzondering met de andere drie mij bekende monotheïstische religies.

Dat de uitbater van Chandi Chowk tevreden was met zijn klandizie uit Nederland bleek bij het afscheid toen een grote doos jelebis en zoete “pan”, betelpeperblad. Dat blad en die noot, waar hele volksstammen in het verre oosten om verschillende redenen op kauwen. Gebruikers zijn te herkennen aan de rode mond en het veelvuldig uitspuwen van rood speeksel. Wordt in India, vaak als digestief genuttigd. Maar is in andere streken bekend als afrodisiacum, antibioticum, middel tegen kies- en hoofdpijn, artritis, voor een frisse adem en nog heel wat andere heilzame zaken.

Ook deze keer hebben wij geluncht in een Pub. Vreemd hoor die vaste bezoekers, die dagelijks op gezette tijden de pub induiken om snel een drankje of hapje te nuttigen. Meerdere bezoeken per dag is heel gewoon. Als vreemde eend in de bijt ben je er welkom. Britten hebben in de loop der jaren wel wat bijgeleerd op culinair vlak. Kon je veertig jaar geleden niet met je vork naar een wortel of spruitje wijzen, om het van ellende uiteen te doen vallen. Nu is alles knapperig, al dente.

De terugweg verliep voorspoedig. Het stormde hevig, maar daar was onder het Engelse Kanaal niets van te merken.

Wat wel opviel was dat de Franse douane Schengen ten spijt; serieus werk maakt van het controleren van reisdocumenten van sommige verdacht uitziende lieden. Ze worden eerst door de normale lezer gehaald; vervolgens aan een secundaire controle op UV-kenmerken onderworpen en dan nog eens uitgebreid vergeleken met het individu dat het reisdocument aanbood. Je zou, als je snel op je tenen bent getrapt, met een dergelijk louche uiterlijk, je gediscrimineerd voelen en je afvragen waarom je blanke medelanders nooit worden aangehouden en met een zwaai van de arm worden aangemoedigd om door te rijden. Opa Paul niet, hij is blij dat er serieus naar het reisdocument van iedere potentiële verdachte wordt gekeken en tevreden dat de inspectie van de ambtnaar in functie zo grondig is, dat de bagage in de auto grondig niet behoefde te worden onderzocht. In tegenstelling tot die tijd toen hij zijn lesje nog niet geleerd had en uitleg vroeg waarom de incidentele grenscontroles binnen de Schengen grenzen, voor hem altijd betekende dat hij werd gevraagd zich te legitimeren, waarop al zijn bagage werd doorzocht.

Hij vraagt zich echter wel af, hoe je met deze gebrekkige controle er van zeker kunt zijn dat je iedere gek, die een idioot plan in z’n hoofd heeft kunt tegenhouden.

De film van Wilders, heeft in mijn korte afwezigheid weer voor beroering bezorgd. De Premier, Jan en Alleman, vragen, neen smeken Wilders, zijn toon te matigen. Niets helpt, de heer Wilders, nog steeds solliciterend naar het martelaarschap, reageert schriftelijk op de zijn bekende genuanceerde manier.

Is het zo moeilijk voor de Premier, om aan zich aangesprokenen uit te leggen dat in Nederland, iedereen, ook elke gek, kan roepen wat hij wil. Dat Wilders denkbeelden, door het gros van de Nederlanders worden verfoeid, als het gros al inzicht zou hebben in de onjuistheid van zijn stellingen.

Om maar een vergelijking te maken: Adolf Hitler en zijn trawanten, noemden zich Christenen. Het zou toch te gek zijn om alle Christenen, het gedrag van de Heilige Vader in Rome ten spijt, schuldig te achten aan de Shoah? Of nog dichter bij huis, de politieke leiding van Dutch Bat voor de vernietiging van ruim 7000 Moslims in Srebrenica?

Voorjaarsschoonmaak

Ieder jaar, als het voorjaar zich aankondigt en er een of meerdere zonnige dagen zijn geweest, de rammelaars weer vrolijk in de wei dartelen, dan krijgt ook mijn Tante Hed de kriebels. Zij heeft dan een niet te onderdrukken behoefte aan: de Grote Voorjaarsschoonmaak.

Totaal overbodig vond mijn moeder toen ze jaren geleden besloot om samen met haar oudere zuster te gaan samenwonen. Er volgden een aantal verhitte discussies; maar het pleit werd zoals bijna altijd, in het voordeel van Tante Hed beslecht, met een argument waar mijn moeder niets tegen in kan brengen, zelfs nu dat zij 43 jaar in dit prachtige land woont:
“Riek, wij zijn nu in Holland. Hier gaat alles anders, ik ben in 1946 hier komen wonen, jij pas veel later, jij kunt nog niet alles weten.”

De grote schoonmaak, oudere vrouwen deden het nog op de Veluwe, toen ik er nu al weer meer dan 12 jaar geleden woonde. Ik ben bang dat het gebruik in grote steden in ongebruik is geraakt, nu dat vrouwen het zo druk hebben met hun carrière of andere nuttige zaken, zoals het dagelijks bezoek aan de Fitness club. Het in ongebruik raken van goede tradities, komt wel vaker voor, maar dat betekent niet dat wij moeten meedoen aan het verval, stelt Tente Hed, geheel terecht.

Dus zullen de matrassen worden omgedraaid, uitkloppen gaat niet, zij wonen in een flat op de 2e etage en waken ervoor geen overlast te bezorgen aan hun (beneden)buren. Ieder hoekje van het huis komt aan de beurt. Alle beeldjes, van ieder denkbaar materiaal, wordt gesopt en afgestoft, of is het andersom? Ook de ontelbare fotolijstjes van al dan niet heengegane dierbaren. Maar eerst komen diepvries en koelkast aan de beurt.

Beide meubelstukken worden geheel geleegd. De inhoud wordt in plastic zakken overgeheveld en tijdelijk in de koele badkamer opgeslagen; terwijl de kasten geheel worden ontdooid. De laatste jaren, is er bijna geen overtollige ijsvorming, maar dat schijnt de dames niet te zijn opgevallen. Vervolgens worden alle laden uit de apparaten gehaald en grondig gereinigd. De wanden worden eveneens grondig gesopt. Uren later, kan de inhoud van de plastic zakken weer in het daarvoor bestemde koelapparaat worden geplaatst, met een beetje geluk wordt de inhoud van de diepvries niet in de koelkast gestopt en andersom.

Ik zie het zorgvuldig in aluminium folie verpakte restantje, Ajam kodok (gevulde kip) van tig jaren geleden weer de diepvries ingaan, maar houd wijselijk mijn mond.

Dit keer een opmerkelijke gebeurtenis. Moeders komt naar mij toe, met in haar hand een vol potje almyoghurt. Ze reikt het mij aan en vraagt of het nog goed is. Ze heeft er aan geroken en geproefd en het is nog goed en lekker. De houdbaarheidsdatum op het deksel zegt tenminste houdbaar tot 29-04-2005. Dat vertel ik haar plichtsgetrouw.

“Maar, die datum zegt toch dat het tenminste houdbaar is en dat betekent toch niet dat het na die datum bedorven is?” Hoor ik voor de zoveelste keer.
“U hebt gelijk moeder. Tante Hed en U willen geen euthanasie, maar zijn wel bereid je leven in de waagschaal te leggen voor een potje yoghurt van 1,50!”
“Dan, doe ik ‘m maar weg.” Een unicum!

Moeder en Tante, vertrouwen geheel op hun zintuigen, zicht, reuk en smaak om te beoordelen of iets al dan niet consumeerbaar is. Een goed gehangen fazant of ander adellijk stuk wild, laten ze gracieus aan zich voorbijgaan; een stukje gezouten vis dat 43 jaar geleden meegekomen is uit India, wordt echter zorgvuldig bewaard totdat het bij de juiste gelegenheid feestelijk kan worden opgediend. Zij zijn er 88 en 90 mee geworden, still going strong. Hopelijk kan ik nog lang van ze genieten.