Voorjaarsschoonmaak

Ieder jaar, als het voorjaar zich aankondigt en er een of meerdere zonnige dagen zijn geweest, de rammelaars weer vrolijk in de wei dartelen, dan krijgt ook mijn Tante Hed de kriebels. Zij heeft dan een niet te onderdrukken behoefte aan: de Grote Voorjaarsschoonmaak.

Totaal overbodig vond mijn moeder toen ze jaren geleden besloot om samen met haar oudere zuster te gaan samenwonen. Er volgden een aantal verhitte discussies; maar het pleit werd zoals bijna altijd, in het voordeel van Tante Hed beslecht, met een argument waar mijn moeder niets tegen in kan brengen, zelfs nu dat zij 43 jaar in dit prachtige land woont:
“Riek, wij zijn nu in Holland. Hier gaat alles anders, ik ben in 1946 hier komen wonen, jij pas veel later, jij kunt nog niet alles weten.”

De grote schoonmaak, oudere vrouwen deden het nog op de Veluwe, toen ik er nu al weer meer dan 12 jaar geleden woonde. Ik ben bang dat het gebruik in grote steden in ongebruik is geraakt, nu dat vrouwen het zo druk hebben met hun carrière of andere nuttige zaken, zoals het dagelijks bezoek aan de Fitness club. Het in ongebruik raken van goede tradities, komt wel vaker voor, maar dat betekent niet dat wij moeten meedoen aan het verval, stelt Tente Hed, geheel terecht.

Dus zullen de matrassen worden omgedraaid, uitkloppen gaat niet, zij wonen in een flat op de 2e etage en waken ervoor geen overlast te bezorgen aan hun (beneden)buren. Ieder hoekje van het huis komt aan de beurt. Alle beeldjes, van ieder denkbaar materiaal, wordt gesopt en afgestoft, of is het andersom? Ook de ontelbare fotolijstjes van al dan niet heengegane dierbaren. Maar eerst komen diepvries en koelkast aan de beurt.

Beide meubelstukken worden geheel geleegd. De inhoud wordt in plastic zakken overgeheveld en tijdelijk in de koele badkamer opgeslagen; terwijl de kasten geheel worden ontdooid. De laatste jaren, is er bijna geen overtollige ijsvorming, maar dat schijnt de dames niet te zijn opgevallen. Vervolgens worden alle laden uit de apparaten gehaald en grondig gereinigd. De wanden worden eveneens grondig gesopt. Uren later, kan de inhoud van de plastic zakken weer in het daarvoor bestemde koelapparaat worden geplaatst, met een beetje geluk wordt de inhoud van de diepvries niet in de koelkast gestopt en andersom.

Ik zie het zorgvuldig in aluminium folie verpakte restantje, Ajam kodok (gevulde kip) van tig jaren geleden weer de diepvries ingaan, maar houd wijselijk mijn mond.

Dit keer een opmerkelijke gebeurtenis. Moeders komt naar mij toe, met in haar hand een vol potje almyoghurt. Ze reikt het mij aan en vraagt of het nog goed is. Ze heeft er aan geroken en geproefd en het is nog goed en lekker. De houdbaarheidsdatum op het deksel zegt tenminste houdbaar tot 29-04-2005. Dat vertel ik haar plichtsgetrouw.

“Maar, die datum zegt toch dat het tenminste houdbaar is en dat betekent toch niet dat het na die datum bedorven is?” Hoor ik voor de zoveelste keer.
“U hebt gelijk moeder. Tante Hed en U willen geen euthanasie, maar zijn wel bereid je leven in de waagschaal te leggen voor een potje yoghurt van 1,50!”
“Dan, doe ik ‘m maar weg.” Een unicum!

Moeder en Tante, vertrouwen geheel op hun zintuigen, zicht, reuk en smaak om te beoordelen of iets al dan niet consumeerbaar is. Een goed gehangen fazant of ander adellijk stuk wild, laten ze gracieus aan zich voorbijgaan; een stukje gezouten vis dat 43 jaar geleden meegekomen is uit India, wordt echter zorgvuldig bewaard totdat het bij de juiste gelegenheid feestelijk kan worden opgediend. Zij zijn er 88 en 90 mee geworden, still going strong. Hopelijk kan ik nog lang van ze genieten.