Midweekje Albion

Het zit er weer op. De leerzame en fijne verkenningstocht naar Southampton.

Voor het eerst maakt David gebruik van de Eurotunnel. Iets duurder dan de boot, maar sneller en ook comfortabel. De auto wordt in een trein gereden en zo dicht mogelijk op z’n voorganger geparkeerd. Goede raadgevingen galmen door de ruimte, in de eerste versnelling, op de parkeer- of handrem, blijven zitten met geopende ramen, tijdens de tocht niet tussen twee auto’s gaan staan en bij het klinken van een noodsignaal, snel naar het volgende compartiment. Daar heb je wat aan, als je net als wij op de terugtocht in het eerste voertuig, zit.

Britten, zijn Britten en doen alles op hun manier. Ze rijden links, zoals zij vinden dat het hoort. Autochtone Britten, zijn vriendelijk in het verkeer. Geduldig geven zij onwennige buitenlanders, gelegenheid zich te herstellen, door ze ruimte te bieden in te voegen of weer naar de juiste linkerhelft van de weg te gaan, indien ze dit is ontschoten. Als er druk wordt getoeterd, met armen wordt gegesticuleerd of lichten wordt geseind, heb je in 99,99% van de gevallen te doen met een Brit van allochtone aard, die zich waarschijnlijk nog in Karachi of Mombassa waant.

Huisnummers vermelden bij adressen? Niet nodig in veel gevallen. Postbodes weten waar ze heen moeten. Moderne navigatie systemen hebben meer moeite. Ieder gehucht heeft haar eigen “Victoria” street, road, avenue of lane. Sommige hebben zelfs meerdere, als niets vermoedende buitenlander, kom je dan natuurlijk wanneer je haast hebt, mijlen verwijderd van je reisdoel terecht. Als je ten einde raad een voorbijganger vraagt waar het stadion aan de Botley Road ligt, dan zeggen ze doodleuk “U moet niet deze, maar die andere hebben, dicht bij de zus of zo laan.” Ze vinden je maar vreemd als je om een huisnummer vraagt.

Eén van de geneugten aan een bezoek aan Engeland is, de mogelijkheid om echt Indiaas te eten. Deze keer hebben wij tijd voor een bezoekje aan Southall. Deze wijk is vrijwel overgenomen door uit het Indisch subcontinent afkomstige immigranten. De middenstand bloeit en je ziet er heel veel juweliers, textielhandelaren, supermarkten en eetgelegenheden uit dat deel van de wereld. Minder dan 10% van de lokale bevolking, is blank en van Britse afkomst.

Bij het slenteren door de drukke winkelstraat, waar tevens tientallen stalhouders hun spullen aanprijzen, zie je zaken als de lemen oven waarin de beroemde tandoori gerechten en nans kunnen worden bereid. Indiase muziek galmt er door de speakers. Bekende klanken, beelden en geuren.

Zonder moeite, waan ik mij in New Delhi, waar ik een deel van mijn jeugd heb doorbracht. Ik ging op zoek naar Chandi Chowk, het eethuisje waar ik jaren geleden voor het laatst was geweest. Het eethuisje is er nog, maar heeft net als de gehele buurt een grondige renovatie ondergaan. De ingang wordt aan beide zijden door een balie geflankeerd.

Links staat een man “jelebi’s” te maken. Een beslag van een iets dikkere samenstelling dan van pannenkoekenbeslag, wordt in een kaasdoek gelepeld. De punten van het doek worden naar elkaar toegebracht en het doek wordt gedraaid, totdat alle lucht is verdwenen. Door het gat in de doek, stroomt het beslag regelmatig in door de geoefende hand gemaakte steeds kleiner worden de cirkels in de hete olie. Cirkel na cirkel totdat de hele oppervlakte is bedekt.
De cirkels lopen in elkaar over en vormen als het ware een grote kroepoek. Na enige minuten als het beslag de juiste kleur heeft gekregen, wordt het omgedraaid en wanneer het zover is, uit de olie geschept met een spaan, waarna het gelegenheid krijgt om uit te druipen. Als alle olie is uitgelekt, worden de jelebi’s ondergedompeld in een dikke suikersiroop, waarin roos essence en saffraan zijn verwerkt. Ze hebben niet die fel oranje kleur die je wel eens ziet; maar het ontbreken van kleurstoffen schijnt een heilzaam effect te hebben op de peuters te hebben, ze worden er in ieder geval niet drukker van. De jelebi’s zijn lekker.

Aan de andere kant van de deur een vitrine met “Gol gappas”, ook wel “Pani puri” genoemd. Een favoriet uit mijn jeugd! Ping pong balletjes, iets groter, van krokant gebakken deeg. Worden gevuld met een stukje aardappel, een kikkererwt, tamarinde chutney en een niet te beschrijven vocht, waarin tientallen kruiden zijn verwerkt. Wanneer je zo’n ding heel in je mond hebt gestopt en er op bijt, komt er een explosie van smaken, bitter, zoet, zout, heet, zuur! Ongelooflijk lekker. De kwaliteit van de 6 gol gappas die ik at, was helaas niet te vergelijken met die uit mijn jeugd. Ook in Southall is tijd geld en dus ontbraken aan de snack enkele essentiële elementen.

In het restaurant was het een bedrijvigheid van jewelste. In tegenstelling tot wat ik had beweerd tegen kleinzoon David, bleken wij niet de enige blanken te zijn die het restaurant bezochten, er was nog een blanke. Een dame, echtgenote van een Indiër.

Het overvloedige maal, de restanten werden ongevraagd ingepakt en meegegeven. Mahesh, kocht een grote hoeveelheid zoetigheden om de meisjes die niet mee waren, maar in Duitsland vertoefden, ook in de feestvreugde te laten delen.

Jammer dat mijn kleindochter Eline er niet bij was, zij zou haar ogen hebben uitgekeken. Prachtige exotische juwelen. Fijn bewerkt, goud van het hoogste gehalte, met edelstenen in alle kleuren en maten. Sari’s en salwar kameez in prachtige kleuren en uitvoeringen.

Ook ik gaf mijn ogen goed de kost. Wij namen de tijd voor de maaltijd en tussen iedere gang, ging ik naar buiten voor een paar snelle trekjes aan mijn sjekkie. Op de stoep keek ik naar de bonte stoet voorbijgangers. Moslims en hun vrouwen en kinderen. Enkele ongetwijfeld uit Somalië of Ethiopië afkomstige dames met hun kroost. Sikhs, veel sikhs.

Ik heb veel sympathie voor dit moderne geloof. De mannen met hun baarden en tulbanden, zien er vaak stoer en krijgshaftig uit. De vrouwen daarentegen sierlijk en teder. Tot ze getrouwd zijn, dan transformeren ze bijna allemaal tot vrouw in de categorie “dikbil”. Sikh vrouwen, hebben hun plaats naast hun echtgenoot en vormen wat dat betreft een uitzondering met de andere drie mij bekende monotheïstische religies.

Dat de uitbater van Chandi Chowk tevreden was met zijn klandizie uit Nederland bleek bij het afscheid toen een grote doos jelebis en zoete “pan”, betelpeperblad. Dat blad en die noot, waar hele volksstammen in het verre oosten om verschillende redenen op kauwen. Gebruikers zijn te herkennen aan de rode mond en het veelvuldig uitspuwen van rood speeksel. Wordt in India, vaak als digestief genuttigd. Maar is in andere streken bekend als afrodisiacum, antibioticum, middel tegen kies- en hoofdpijn, artritis, voor een frisse adem en nog heel wat andere heilzame zaken.

Ook deze keer hebben wij geluncht in een Pub. Vreemd hoor die vaste bezoekers, die dagelijks op gezette tijden de pub induiken om snel een drankje of hapje te nuttigen. Meerdere bezoeken per dag is heel gewoon. Als vreemde eend in de bijt ben je er welkom. Britten hebben in de loop der jaren wel wat bijgeleerd op culinair vlak. Kon je veertig jaar geleden niet met je vork naar een wortel of spruitje wijzen, om het van ellende uiteen te doen vallen. Nu is alles knapperig, al dente.

De terugweg verliep voorspoedig. Het stormde hevig, maar daar was onder het Engelse Kanaal niets van te merken.

Wat wel opviel was dat de Franse douane Schengen ten spijt; serieus werk maakt van het controleren van reisdocumenten van sommige verdacht uitziende lieden. Ze worden eerst door de normale lezer gehaald; vervolgens aan een secundaire controle op UV-kenmerken onderworpen en dan nog eens uitgebreid vergeleken met het individu dat het reisdocument aanbood. Je zou, als je snel op je tenen bent getrapt, met een dergelijk louche uiterlijk, je gediscrimineerd voelen en je afvragen waarom je blanke medelanders nooit worden aangehouden en met een zwaai van de arm worden aangemoedigd om door te rijden. Opa Paul niet, hij is blij dat er serieus naar het reisdocument van iedere potentiële verdachte wordt gekeken en tevreden dat de inspectie van de ambtnaar in functie zo grondig is, dat de bagage in de auto grondig niet behoefde te worden onderzocht. In tegenstelling tot die tijd toen hij zijn lesje nog niet geleerd had en uitleg vroeg waarom de incidentele grenscontroles binnen de Schengen grenzen, voor hem altijd betekende dat hij werd gevraagd zich te legitimeren, waarop al zijn bagage werd doorzocht.

Hij vraagt zich echter wel af, hoe je met deze gebrekkige controle er van zeker kunt zijn dat je iedere gek, die een idioot plan in z’n hoofd heeft kunt tegenhouden.

De film van Wilders, heeft in mijn korte afwezigheid weer voor beroering bezorgd. De Premier, Jan en Alleman, vragen, neen smeken Wilders, zijn toon te matigen. Niets helpt, de heer Wilders, nog steeds solliciterend naar het martelaarschap, reageert schriftelijk op de zijn bekende genuanceerde manier.

Is het zo moeilijk voor de Premier, om aan zich aangesprokenen uit te leggen dat in Nederland, iedereen, ook elke gek, kan roepen wat hij wil. Dat Wilders denkbeelden, door het gros van de Nederlanders worden verfoeid, als het gros al inzicht zou hebben in de onjuistheid van zijn stellingen.

Om maar een vergelijking te maken: Adolf Hitler en zijn trawanten, noemden zich Christenen. Het zou toch te gek zijn om alle Christenen, het gedrag van de Heilige Vader in Rome ten spijt, schuldig te achten aan de Shoah? Of nog dichter bij huis, de politieke leiding van Dutch Bat voor de vernietiging van ruim 7000 Moslims in Srebrenica?