Belofte maakt schuld,

Enige tijd geleden bezocht ik Mogogo. http://www.mogogorestaurant.blogspot.com/ ik schreef toen:

Als er gelegenheid is, kijk ik graag naar de trainingen van mijn kleinzoons. Gelukkig is er over animo niet te klagen en word er bij vlagen zelfs hard gewerkt. Ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is, gaat volgens mij ook op voor trainingsstaf. Chris cs, hebben een andere aanpak dan Robin en Bart, hebben ook andere oefenstof en ik vermaak mij dan ook prima langs de kant. Vorig seizoen was vorig seizoen en dit seizoen is dit seizoen, ze hebben gemeen dat het goed toeven is langs de kant, als de kleinzonen bezig zijn. Een vaste klant is de jullie allen bekende Rein H. Bij een vorige gelegenheid had hij mij een papiertje in handen geduwd. Deze keer was het niet een afdruk van een webpagina over een competitiestand, maar een menu. Een menu van een Eritrees restaurant, hij raadde mij aan er eens te gaan eten.

Nu is, zoals sommigen van jullie aan mijn ranke figuur zullen hebben vermoed, eten geen onaangename bezigheid voor mij. Ik mag wel stellen, dat ik goed en lekker eten, een van de meest aangename vormen van vrije tijdsbesteding vind. Het zijn natuurlijk wel subjectieve begrippen. Want wat voor de een goed is, behoeft de ander niet lekker te vinden en andersom.

Het zal wel met mijn jeugd te maken hebben, zoals bijna alles. Een groot gedeelte van mijn prille jeugd heb ik in Nederlands Indië doorgebracht. Wij woonden daar in een naar Haagse begrippen groot huis, met een voor en achtertuin. In de achtertuin stonden fruitbomen en scharrelden kippen rond. Mijn vader en moeder woonden met hun kinderen in het voorste gedeelte van het huis. Aan het eind van de achtergalerij woonden de bedienden. Het leven voor de dame des huizes in Indië was zwaar. Zij moest iedere dag een menu verzinnen voor de twee warme maaltijden, zorgen dat een bediende de juiste ingrediënten kocht, controleren dat de kamers tijdig werden geveegd en gedweild, dat de tuin werd gedaan, dat de kinderen naar school werden gehaald en gebracht, dat er met onverwachte gasten werd rekening gehouden, dat de kleintjes regelmatig werden gebaad, dat de kleren werden gewassen en gestreken. Enfin, zo maar een greep uit een hoop zware taken.

Als klein kind, mocht je natuurlijk nadat je was gebaad, verschoond en opgetut, altijd wel even op schoot bij Papa en of Mama. Er zat ook altijd wel een kusje in van beiden voordat je door een baboe naar bed werd gebracht en ingetukt. Eigenlijk deed de baboe wel een heleboel in huis. Als klein jongetje had ik een goede verstandhouding met mijn baboe. Zij stopte mij altijd de lekkerste hapjes toe, ook al was het ten strengste verboden. Mee eten met de bedienden was uit den boze. Zij kookten hun eten in een andere keuken, laten wij maar zeggen kleiner en iets soberder ingericht dan de onze. Maar het eten was op z’n minst even lekker.

Ik keek altijd halsreikend uit naar dagen dat er kip op het menu stond. Afhankelijk van het aantal eters moesten er dan één of twee kippen aan geloven. Neen, baboe ging niet naar de poelier of supermarkt, om daar in plastic gehulde, ontweide en van veren ontdane al dan niet geportioneerde kipvogel te halen Het ging iets anders. Zij zette een ketel water op en als het bijna kookte, begaf zij zich naar de tuin met een scherp mes, geen hakmes maar zo’n koksmes van een centimeter of 20. Het mes was overigens verstopt in een doek. Het toekomstig slachtoffer zou wel eens kunnen schrikken of angst krijgen bij de aanblik.

Ik mocht vaak helpen de kip te vangen op aanwijzingen van baboe. Welke criteria er golden is mij ontgaan, maar na een visuele inspectie, volgde een soort endoscopie, baboe stak dan een pink in het rectum (ik veronderstel dat de juiste benaming voor het achterend van een kip is) en voelde. Als de aanwezigheid van een ei werd geconstateerd, kreeg het beestje respijt, zo niet, dan werden de vleugels bij elkaar gedrukt en stevig onder één van baboes blote voeten op de grond geklemd. Met de linker hand werd de kop stilgehouden, terwijl de rechter wat veertjes uit de hals trok, om een reepje van een paar centimeter blote hals zichtbaar te maken. Niet zichtbaar voor de kip, omvatte de rechterhand het handvat en onder zacht geprevel van “Ja Allah Bismillah”, of woorden van gelijke strekking, werd snel een flinke snee gemaakt. Het bloed spoot er dan uit, baboe bleef met ene haar voet de vleugels op de grond drukken, terwijl zij kop en poten vasthield. Meestal schokte het lijfje even en was het snel gebeurd met de kip. Als het meezat niet; dan was baboe vaak bereid, er mocht natuurlijk geen ouder in de buurt zijn, het dier los te laten, waarna de kip zonder kop, enkele minuten door de tuin waggelde tot groot vermaak van baboe en de aanwezige kinderen, om uiteindelijk dan toch de laatste adem uit te blazen.

Dat was natuurlijk slechts een deel van de lol. Nadat de laatste druppel bloed, uit het beest was gepompt werd het in warm water gedompeld en vakkundig van alle veren ontdaan. Residuen van veren werden snel boven een vuurtje weggeschroeid, de poten werden ter hoogte van de knie doorgesneden, de teennagels afgesneden, de kop werd losgesneden, een snee onder aan de nek gaf toegang naar de krop, die werd geleegd en de inhoud weggegooid. Een snee in de buik, voorzichtig, zodat geen darmen werden beschadigd. De hele inhoud van de buik werd handmatig verwijderd. Er werd wat gerommeld in de holte en de nek werd bij de kop en het onderste deel van de poten in een schaaltje gelegd. Daar kwamen bij de lever, nadat de galblaas onbeschadigd was verwijderd, (een beschadigde galblaas maakt de lever en alles waarmee gal, groene prut, in aanraking komt oneetbaar bitter), het maagje, dat werd opgesneden, waarna inhoud en vlies werden weggegooid, het doorgesneden hartje en de dunste kootjes van de vleugels. Als laatste kwamen de zorgvuldig gereinigde darmen erbij, ontdaan van iedere inhoud lijkt een darm een beetje op een leeggelopen witte zeepier en ging het schaaltje naar de bedienden-keuken. Hoe baboe het deed, weet ik niet, maar nog voordat wij in het voorste deel van het huis aan de maaltijd begonnen, had zij haar maaltje al gereed. Ik zorgde natuurlijk dat ik in de buurt was, altijd goed voor een overheerlijke satestok, waarop van buiten knapperige en van binnen zachte gebakken kippendarm was geregen; of een klein kommetje soep, met de kippenkop. Heerlijk om uit te zuigen die kippenhersens.

Een andere reden waarom ik alles eet wat eetbaar wordt geacht is, dat mijn vader absoluut geen begrip kon opbrengen voor restjes eten op een bord. Het moest schoon op. De goede man, was na zijn veroordeling tot levenslange gevangenisstraf door de Japanners, jappen, zegt mijn lieve moedertje, enigszins getraumatiseerd. Er was in die tijd geen kindertelefoon of een forum, waarbij je beklag kon doen wanneer je naar jouw mening te heftig werd gestraft, dus onderging ik gelaten mijn lot. Soms was ik op school de held, omdat ik van die fraaie striemen had, waar als het tegenzat enkele druppeltjes bloed aan kleefden. Maar mijn vader was een goede Christen, al paste hij sommige passages uit de bijbel iets te letterlijk toe naar mijn smaak. Hoewel opportunisme mij niet geheel vreemd is, kon ik mij vaak niet toe brengen om daar waar een excuus, verontschuldiging, een pak slaag zou hebben voorkomen, deze te ontlopen. Een zekere koppigheid, wanneer het om rechtvaardigheid gaat, heeft mij volgens mijn omgeving mij veel parten gespeeld. Ach ik heb ook ongemerkt streken uitgehaald waar de honden geen brood van lusten, maar dat is different koek.

Mijn bord leeg eten zonder enige tegenzin te laten blijken, is een eigenschap die ik heb ontwikkeld en die soms heel goed van pas komt. De eerlijkheid gebied dat het mij niet lukte om bij restaurant Mogogo mijn bord leeg te eten.

Niet omdat het niet te eten was, integendeel het was verrassend smakelijk, maar ik kreeg porties waar Van der Valk nog van kan leren, joekels.

Ik begon met Ass. Mijn engels sprekende vrienden zouden bij het horen van de naam van dit gerecht, vragend hun wenkbrauwen fronzen, niets vreemds hoor, een ruime portie in witte wijn gemarineerde inktvis. Goed van smaak, een aanrader! Je krijgt geen bestek, dus lepel je het voedsel naar binnen met een stukje laat ik het maar pannenkoek noemen, dat je in je rechterhand houdt. Ook als je linkshandig zou zijn, laten wij het maar op houden dat in grote delen van de wereld, de linkerhand wordt gebruikt voor allerlei noodzakelijke hygiënische taken, die een normaal mens niet graag met eten associeert, vandaar de voor sommige van ons als vreemd ervaren “onreinheid” van dat lichaamsdeel. Ach ja, in de tijd dat deze opvatting ontstond eeuwen geleden, waren de nu alom bekende sterilisatiemiddelen non existent.

Na de smakelijke ass, koos ik voor heerlijke lamspens. Waarschijnlijk zullen de meeste van jullie, iets anders kiezen, maar ik ben eenmaal een liefhebber van orgaanvlees. Jaren geleden had je in Scheveningen naast de “Golden duck”, “Les pieds dans l’eau” een voortreffelijke eetgelegenheid waar ik het niet kon laten om twee voorgerechten te nemen – St Jacobsschelpen in een overheerlijke Nouilly Prat saus en de “drie vriendjes”, kalfszwezerik, -hersens en –nier, gepocheerd, koud met een vinaigrette om je vingers bij af te likken. De uitbaters, een echtpaar Henk en Irene, gingen uit elkaar; het restaurant ter ziele – eeuwig zonde!

Terug naar Mogogo; de lamspens had de juiste consistentie niet te zacht, niet te hard, de saus waarin het werd geserveerd, perfect gekruid. Pittig en goed gebalanceerd, geen overheersende smaken, lekker! Hier niet één, maar twee van die op het eerste gezicht op roti gelijkende pannenkoeken. Heel anders van structuur omdat er duidelijk meer gist in wordt verwerkt. Ik had de fout gemaakt om bij het verorberen van mijn ass, de saus tot de laatste druppel met zo’n pannenkoek op te vegen en het hele ding naar binnen te werken. Met gevolg dat ik anderhalve pannenkoek en een flink bord salade terug naar de keuken moest sturen, waar het onmiddellijk in de afvalton werd gekieperd. Een tip voor jullie jonge gasten: de kwaliteit van een restaurant beoordeel je mede aan de salades. De sla moet vers en knapperig zijn, als er tomaat in zit is dit ook een goede graadmeter.

Dat in een ton kieperen van onaangeraakt voedsel doet mij denken aan een anekdote dat ik een keer op de BBC zag, het ging over een dame, Debbe Santiago, ze was dakloos en hongerig, terwijl zij in een afvalton van een plaatselijke eetgelegenheid naar iets eetbaars aan het wroeten was, werd zij op haar schouder geklopt. Ze keek recht in het gezicht van een vriendelijk glimlachende dame die haar een pamflet overhandigde en terwijl ze wegliep zei “Jesus loves you”. Debbe zag toen het licht.

Mijn lamspens werd vergezeld van Afrikaans bier. Eerst bananenbier, geserveerd in een lege kokosdop, zo één waar in South Pacific, het koor van als vrouwen, verklede mariniers, de bustehouders waren gemaakt. Overigens nog een aanrader deze musical; waar vlak na de tweede wereld oorlog in Amerika, het nog steeds niet uitgebannen verschijnsel van etnische antipathieën aan de kaak wordt gesteld. Het lied “You’ve got to be carefully taught ”, geldt nog steeds, als je het niet wordt geleerd, krijg je geen hekel aan mensen alleen omdat ze een ander kleurtje hebben. Het bananenbier, was mij iets te zoet, maar er zijn meer mannelijke varianten genoeg.

Ik dwaal nog even af. Volgende week is er weer een vakantie en valt er weer van alles leuks te doen, als de weergoden tegen zitten, zal je dat misschien binnen moeten. Troggel je ouders een boek af “Van miljonair tot krantenjongen”. Lees het zorgvuldig en denk na over wat echt leuk en belangrijk is.

Én mocht je moeder, of je vader, in ieder geval diegene die bij jullie het eten liefdevol klaarmaakt geen zin hebben, bestel dan geen pizza of shoarma, maar ga gezellig met z’n allen naar Mogogo. Bestel datgene wat je lekker vind; vraag de gastvrouw om advies als je het niet weet. Lekker met z’n allen, met de rechterhand, rustig babbelend en etend, rond een groot bord, betaalbaar en het verstevigt de band. De riem om je middel;-)

De oplettende lezer zal zich afvragen wat heeft dit met "Belofte maakt schuld te maken"? Ik had rein beloofd een recentietje te schrijven. Bij deze Rein.