Moet dader aanrijding tasjesdief worden veroordeeld?

Natuurlijk, moet de dame die de tasjesdief op scooter doodreed, de maximale gevangenisstraf krijgen, die mogelijk is.

Haar advocaat Corvinus vindt van niet. Knap hé, hoe deze publiciteitsgeile pleiter er iedere keer in slaagt om alle microfoons en camera’s op zich gericht te krijgen. Hoe hij, kort en bondig, sympathie weet los te wrikken voor zijn tot wrak verworden cliënt die; onder druk van niet bestaande bedreigingen, ondergedoken en geheel ontwricht door het leven moet. In een opwelling reed zij achteruit, de tasjesdief bevond zich in de dode hoek; rijwielers, wees gewaarschuwd, niet alleen vrachtwagens, ook boodschappenauto-tjes hebben ze! Er was sprake van een noodlottig ongeval.

Die rechter zal wel gek zijn als hij de dame vrij spreekt. De hoogste straf voor doodslag is hier waarschijnlijk op zijn plaats: 15 jaar!

Gebeurt dit niet, dan is het afgelopen met tasjesdieven en dergelijke. Dan zullen dit soort ongelukken, heel veel vaker voorkomen.

Een niets vermoedende vriend en ex-collega van mij had zijn wagen geparkeerd op de Keizersgracht in Amsterdam. Om de file voor te blijven, liep hij om 15:00 uur naar die auto om huiswaarts te keren. Hij opende met zijn afstandsbediening de portieren en plaatste zijn tas met laptop tussen de bestuurdersstoel en de achterbank en nam plaats op de plek van de bestuurder om zijn gordel vast te maken. Terwijl hij hier mee bezig was, werd het achterportier geopend; zijn tas met laptop uit de auto gehaald door een gehelmde jonge man te voet; die vervolgens achterop een brommer sprong om zich tegen de richting van het verkeer in uit de voeten te maken. Vriend en ex-collega, verbouwereerd en gedesillusioneerd achter latend. Maanden werk naar de maan. De goede man, die nimmer met deze mogelijkheid rekening had gehouden, maakte dagelijks backups in de veronderstelling dat hij dit deed voor het geval dat de harde schijf van de laptop het zou begeven. De backups bevonden zich ook in de tas waar de onverlaten zich mee uit de voeten hadden gemaakt.

Als de rechter tasjes dieven vogelvrij verklaard zou hebben, zou hij ongetwijfeld de achtervolging hebben ingezet en de daders platgereden. Neen hoor, hij niet. Ik wel!

Om geen ongewenst precedent te scheppen moet de dame worden veroordeeld. Ook in hoger beroep en in cassatie.

Dan zal Corvinus niet anders kunnen dan voor zijn cliënt een gratieverzoek in te dienen bij de Majesteit. Er zullen maanden verstrijken, maanden van ongewisse spanning. Dan zal er op een dag, een oproep om zich bij een huis van detentie te melden, op de deurmat vallen van de veroordeelde. Radeloos zal zij zich wenden tot haar raadsman. Competent als hij is; zal hij haar tot rust manen; zolang het gratieverzoek niet was afgehandeld, behoeft zij niet in detentie. Een paar dagen komt de verlossende brief: “Gratie!”

Zo verging het jaren geleden mijn vriend de juwelier A.M. Hij had een zaak aan De la Reijweg. Dieven hadden hem meerdere malen op ingenieuze wijze juwelen afhandig gemaakt, voor tientallen duizenden guldens. Gelukkig was hij verzekerd. Verzekeringsmaatschappijen, hebben een winstoogmerk en zoals iedereen weet, kleine lettertjes. Kleine lettertjes, die aangeven dat wanneer de verzekerde aanspraak maakt op een vergoeding; de maatschappij het recht heeft om de premie te verhogen. A.M. werd dus genoodzaakt een torenhoge premie te betalen. Een buitensporig hoog gedeelte van zijn omzet en winst diende om deze kostenpost te kunnen dekken. Bovendien verplichtte de verzekeringsmaatschappij A.M. om voor tienduizenden guldens beveiligingen aan te brengen.

Op een dag kwam een boomlange jongeman de zaak in. Had A.M. een peperdure Rolex in voorraad? Dat had hij, meerdere en liet de bezoeker een aantal zien in een etui. Wat koste deze? 27.500 gulden. Mocht hij die even passen? Natuurlijk.

De boomlange jongeman, deed de Rolex om zijn pols, begaf zich met gezwinde spoed naar de uitgang en probeerde de deur open te trekken. Probeerde, want één van de peperdure beveiligingen die door de verzekeringsmaatschappij was opgedrongen, was een op afstand afsluitbare deur. AM had de gewoonte aangeleerd om de deur te sluiten als er een vreemde binnen was. De jongeman, pakte een stoel op, hief deze boven zijn hoofd en zei tegen A.M. “Maak open die deur”. A.M. 162cm en 110 kilogram, besefte dat hij een probleem had. Optie 1, was de klewang. Zo’n handig kapmes waarmee de manschappen van het KNIL waren uitgerust. Je kon er een weg mee door de jungle banen, maar ook zonder al te veel moeite een vijand een koppie kleiner maken. (Vroeger kon je in Bronbeek foto’s bekijken, waar o.a. één van mijn overgrootvaders op staat, trots de lens inkijkend met wat manschappen bij een stapel lijken van opstandige rebellen. Enkele van de manschappen tonen trots in de ene hand en klewang en in de andere het hoofd van een rebel. Gruwelijk. Zij herinneren ons aan ons Koloniale verleden. Een mengeling van goed en slecht; heden ten dage is het bon ton alleen slecht te belichten.)

A.M. klein maar dapper, pareerde zo goed hij kon de aanvallen met de stoel. Hij hakte er op los, maar de bezoeker gaf geen krimp. Meedogenloos sloeg hij met de stoel, de klewang uit de hand van A.M. Toen hij met zijn eigen klewang werd belaagd; besloot A.M. dat tijd was voor Plan B. Hij trok de mini American Arms .22 revolver, die hij heel toevallig in bezit had en dreigde de trekker over te halen. Waarschijnlijk wegens onbekendheid met dit soort wapens, het lijkt verdacht veel op een klapperpistooltje, zette de belager de aanval in. A.M. kon niet anders, hij schoot. Op 5 meter is zo’n revolver aardig nauwkeurig; hij trof de onverlaat, 8 cm boven het hart.

De Haagsche Courant kopte “Overvaller met eigen wapen neergeschoten.” Het mocht niet baten, civiel rechtelijk kon de meer dan 200 keer wegens diefstal veroordeelde, jullie lezen het goed, een schade wegens gederfde inkomsten incasseren bij A.M. van 80000 gulden, een aardige hap uit de oudedagsvoorziening van deze eerlijke middenstander. A.M. werd ook veroordeeld tot 2,5 jaar cel; de uitkomst is bekend.

Het ergste voor A.M. en zijn gezin was, dat hun plan om naar Nieuw Zeeland te emigreren de prullenbak in kon. Nieuw Zeeland, zat niet te wachten op veroordeelde criminelen; ook wat dat betreft zijn de tijden verandert.

Op weg naar Bergen op Zoom, werd het boek van Bleich over Den Uyl op de radio besproken. Wat ik hoorde rechtvaardigt een bezoek aan Paagman aanstaande zondag. Ik ga het aanschaffen en natuurlijk ook een sapje drinken en een hapje nuttigen. Geen slecht idee, om op zondag open te zijn en te zorgen voor redelijke versnaperingen.

Den Uyl, had net als de recensente en ik gereformeerde ouders. Tot een jaar na de inval van de Duitsers beleed hij de godsdienst. Ik viel veel eerder van mijn geloof; ik moet toen een jaar of 8 zijn geweest. Het viel samen met mijn vaststelling dat Oom Teun zich had verkleed als Sinterklaas en net deed of hij dat echt was. Alle volwassenen, de dominee incluis, speelden het spelletje mee. Twee van zijn knechten waren Fighting Mieck, mijn boksleraar en een buurjongetje. Toen ik in de Bijbelbelt woonde; was de burgemeester niet bereid om bij de intocht, de Goed Heiligman te ontvangen. Hij had mijn volledige instemming.

Het verbaasde de recensente, dat Den Uyl, zich nimmer in negatieve zin richting zijn ouders en hun geloof had uitgelaten. Eerlijk gezegd, verbaasd mij dat helemaal niet. Ik heb die behoefte ook nooit gehad. Ik weet dat mijn beide ouders hun stinkende best hebben gedaan om mij tot een goed en gelovig Christen op te voeden. Dat is hun niet gelukt. Ik duld geen tegenspraak! Dat het niet lukte, kan hen niet worden verweten. Zij deden hun uiterste best. Het lag aan de aard van het beestje, mij. Het zaadje viel op onvruchtbare grond.

Op oudere leeftijd, trok mijn moeder het zich heel erg aan, dat ik bijvoorbeeld nooit meedeed aan een gezamenlijk gebed. Zij leed er onder; dat zag ik, na heel wat jaartjes deed zich de gelegenheid voor om te bidden. Zij werd niet moe mij te vragen in het gebed mee te gaan en ik schijnheil die ik ben, vouwde mijn handen en sloot mijn eigen. Mijn moedertje was helemaal blij en opgelucht. Het kost mij geen moeite, te huichelen om haar een plezier te doen.

Ik ben bang, dat ik mijn negatieve beeld van den Uyl, zal moeten bijstellen. Misschien dat ik mij te veel heb laten leiden door mijn afkeer van salon socialisten. Lieden die zelf in luxe badend, het socialisme prediken. Lieden die zelf met een riant inkomen werkend voor charitatieve organisaties, de bedrijven van hun levenspartners opdrachten gunnen die grote winsten genereren. Laat ik maar eerst het boek kopen.

Er is nog een boek dat op de radio werd besproken. Een fotoboek iets van “Demasqué van de schone schijn.” Het toont dementerende mensen in de leefomgeving waartoe ze in Nederland worden veroordeeld. Ergens weggestopt, uit het zicht. Hun kinderen zijn te druk met het zorgen voor hun eigen oude dag en carrière. Het groot familieverband is helemaal weg; daar is geen tijd voor, heel anders dan in het koloniale Indië, jammer!