Valentijnsdag

Als ik slaap heb, val ik in slaap, maakt niet uit waar ik ben, of wat ik aan het doen ben. Je moet dan een kanon naast mij afschieten om mij wakker te maken. Aanraken schijnt niet altijd even gezond voor je te zijn.

Het is geen pretje om in de ruimte te vertoeven waar ik slaap, heb ik mij laten vertellen. Het schijnt er nogal lawaaierig aan toe te gaan en af toe, vooral als ik bruine bonen heb gegeten, komt het geluid in stereo en schijnt de atmosfeer niet te harden te zijn.

Geen wonder dus, dat ik mijn nachten alleen pleeg door te brengen. De laatste tijd val ik vroeg in slaap en ben ik om een uur of één ’s-nachts weer klaar wakker.

Meestal ga ik dan achter mijn PC zitten om wat achterstallige post te versturen of keihard te werken om iets op tijd af te krijgen. Als er geen tijdsdruk is, ben ik niet zo’n werkpaard. Het lijkt wel of ik naast een lichte verslaving aan roken en alcohol, druk op de ketel iets is waar ik van hou; maar goed.

Als er net zoals vannacht geen druk op de ketel is, dan krijg ik wel eens rare gedachten, zo van vandaag is het Valentijnsdag. Zo’n prachtige gelegenheid voor een deel van de middenstand om de omzet in de slappe tijd tussen Kerstmis en Pasen wat op te vijzelen.

Geliefden, worden geacht elkaar kaarten te sturen een passende attentie te schenken. In elkaar geïnteresseerden maken van het, uit Engels sprekende landen overgewaaide, verschijnsel gebruik, om al dan niet subtiel, de ander blijk te geven van de interesse. Sommige ex-en, grijpen de kans om te proberen opnieuw contact te maken.

Ik niet. De gedachte komt even op, zou het te maken hebben gehad met de gedachten die opborrelden toen de U-13 in Haarlem aan het indoor cricket toernooi meededen? Gauw de TV aan. Tijd om te zappen.

Het nieuws op Nederland 1. Man bijt hond op 2. Een leuk programma, altijd goed te weten dat er nog grotere malloten vrij rondlopen dan ik.

Een vandaag. Er zijn miljoenen mensen eenzaam in Nederland. Niets nieuws onder de zon, was het niet een oma van Beatrix, die eenzaam maar niet alleen schreef?

Marianne Thieme. Één van onze mooiere kamermeisjes, net zoals bij die anderen komt er, wat mij betreft, alleen maar onzin uit. Ook deze keer weer, Goudvissen in een kom. Dat kan toch niet, zij baseert al haar uitspraken op wetenschappelijk onderzoek.

Een wetenschapper uit Wageningen verschijnt in beeld zegt dat er geen wetenschappelijk onderzoek is, maar wel zou moeten komen en dat het nog jaren kan duren. (Deed mij denken aan die bioloog die met pensioen ging, na 40 jaar intensief onderzoek naar de seksuele problemen van de eendagsvlieg. Hij was nog lang niet klaar… )

Marianne, raakt duidelijk geïrriteerd als de verslaggever doorgaat over de goudvissen in de kom. Zij moet zich herpakken, “even opnieuw” zegt ze, hevig met haar ogen knipperend. De camera draait door, het wordt er niet uitgeknipt; een rotstreek van die cameraman. Even dacht ik dat haar stem en neusvleugeltjes nerveus zouden gaan trillen; maar ze herpakt zich prima. Vlot babbelend ontwijkt ze de vraag, geeft ze de journalist een veeg uit de pan omdat hij maar doorzeurt over die goudvissen in een kom en kletst ze maar wat in de ruimte.

Dierenleed is in de 2e kamer niet alleen haar domein meer, er valt stemmen mee te verdienen; dus gaan de PvDA en de SP ook in die vijver vissen. Normaal toch? Een stem is een stem! Er komt een leuke cultureel antropologe in beeld, er zijn er meer in Nederland, sommigen hebben onder druk van de markt een ander beroep en een omscholing moeten meemaken, maar antropoloog zijn ze en blijven ze. De antropologe vertelt: er is een tentoonstelling over dieren in het circus en het temmen van leeuwen, van een engelse dompteur. De wilde dieren, zijn al lang niet helemaal wild, ze leven al generaties in het circus, worden er goed behandeld en hebben het naar hun zin. De PvDA, stemmenvisser onder de dierenliefhebbers, vertelt terwijl zijn lichaamstaal verraadt dat hij twijfelt aan zijn eigen woorden “Je laat zo’n edel dier, geen kunstjes doen.” Erg overtuigend kwam het niet over.

Marianne, is tegen het houden van dieren. Ze is waarschijnlijk ook één van een groeiend aantal veganisten, maar misschien ook niet. Zij is natuurlijk ook vel tegen de jacht. Die “sport” waarbij dieren voor plezier worden gedood. Zij gaat er aan voorbij dat veel Nederlanders, vooral op hoogtijdagen, graag dit scharrelvlees bij uitstek nuttigen. 85% van het hier gegeten wild wordt uit het buitenland geïmporteerd. Omdat er in Nederland zo weinig wild is? Natuurlijk niet, maar omdat wij wetgevers hebben die hun oren laten hangen naar de wens van dat deel van het electoraat dat het meest misbaar maakt.

Dierenactivisten, Marianne incluis, hebben geen enkele moeite met één of meerdere leugentjes, voor de goede zaak. Het is helemaal niet ongebruikelijk dat het publiek middels misinformatie met een kluitje in het riet wordt gestuurd. Maar wie denkt er eigenlijk echt nog over dingen na? Dat is toch niet meer nodig, daar hebben wij toch Youp van ’t Hek en Erik van Muiswinkel voor!

Een in het wild netjes geschoten fazant, heeft tot aan de snelle en pijnloze dood, kunnen scharrelen om aan de kost te komen. Het heeft geen antibiotica in het lijf en is dus 100% biologisch vlees. Als het de pech heeft, om niet door een jager te worden doodgeschoten, zal het wanneer het oud, ziek, zwak en misselijk is een waarlijk langzame en pijnlijke dood mogen verwachten.

Als het zich niet meer uit de voeten kan maken zal het ten prooi vallen aan een vos, das, verwilderde kat, daar zijn er duizenden van, of een andere predator. Het zal honger en dorst lijden en uiteindelijk zal de pijnlijkste dood een verlossing zijn. Vooral als het zou worden opgemerkt door hongerige kraaien. Die zullen als eerste de ogen uitpikken, dan met hun snavels een weg vinden naar de ingewanden; geen pretje, maar de natuur moet haar gang kunnen gaan.

Natuurlijk, is het zeer wenselijk dat dieren in gevangenschap op een humane, diervriendelijke manier worden gehouden. Niemand is daar beter van bewust dan die lieden die zich met het houden van dieren bezig houden. Zij hebben er belang bij dat hun dieren zich goed ontwikkelen en elkaar niet mutileren. Toch is het zo, dat de vrijheid die een biologisch gehouden scharrelkip in de meest diervriendelijke pluimveefokkerij geniet, in het niet valt bij die van een in het wild geschoten fazant. Dus hoe meer wild gevogelte de consument eet, hoe minder pluimvee moet worden gehouden.

In landen om ons heen, weet het grootste deel van de bevolking de waarde van de jacht beter in te schatten. Vooropgesteld, er dient alleen te mogen worden gejaagd op diersoorten die niet bedreigd zijn. De jacht moet op een ordentelijke, efficiënte wijze worden uitgevoerd, door lieden die competent zijn en het leed van geschoten wild tot een minimum beperken. Lieden die de zware morele taak op zich nemen om te doden, opdat de massa kan eten.

In het Verenigde Koninkrijk, dreigt een tweespalt tussen steden en platteland. In de steden, die slechts een klein deel van de oppervlakte van het land bestrijken, wonen de meeste mensen die tegen de jacht zijn en geen jota benul hebben van wat landbouw in het algemeen en het houden van dieren in het bijzonder inhoudt. Onder druk van de publieke opinie heeft de zittende regering beperkende maatregelen tegen de jacht afgekondigd. Niemand op het platte land die zich hier aanhoudt. Lokale wetshandhavers kijken wel uit en branden er hun vingers niet aan. Grote aantallen protesterende anti’s begeven zich ieder weekend vanuit de steden naar het platte land om de jacht te verstoren. Zij hebben lak aan iedere wet, plegen massaal huisvredebreuk door zich niets aan te trekken van borden die de toegang verbieden; maar piepen het hardst als ze per ongeluk een muilpeer kijgen;-)

Overigens is de dood van de in november overleden dame die door een kogel getroffen werd terwijl zij haar hond uitliet opgelost. Een jager heeft bekend een schot te hebben gelost. Het zal wel een kogel uit een buks zijn geweest, die dragen meer dan een kilometer ver weg en kunnen dan nog een mens doden.

Ongelooflijk dat zoiets mogelijk is. Iedere jager weet, welke gevaren er zijn bij het afschieten van een kogel. Voordat je de trekker overhaalt, vergewis je je van de baan van het schot, hou je rekening met ricochet.

De rechter zal uitmaken of hier sprake is van schuld en zo ja in welke mate of dat gewoon een ongeluk was, zoals er zo vele in allerlei hoekjes schuilen. In de ruim 50 jaar dat ik jaag, heb ik nooit iemand met opzet of per ongeluk met een vuurwapen getroffen. Ik wens dit zo te houden en zal nimmer een schot lossen als ik niet 100% zeker ben dat het veilig kan worden afgevuurd. Als het mij zou overkomen dat ik iemand raak of een meejagende hond, zal ik nooit meer een vuurwapen hanteren.

Ik ben eens te gast geweest op een jacht, waarbij een andere gast, per ongeluk, een hond doodschoot. De dader compenseerde de eigenaar van de hond in geld; maar is nooit meer uitgenodigd als geweer. Zelf ben ik één keer aan de dood ontsnapt toen mijn vriend en mentor in een wapenwinkel een foutje maakte en een kogel door mijn haar schoot. Een hilarisch verhaal. Dezelfde man, was hij er nog maar, hij toeft al meer dan 20 jaar in de eeuwige jachtvelden, schoot eens op een haas dat tussen ons in probeerde weg te komen.

Wij zaten op zo’n 50 meter van elkaar in een sloot. Het haas, opgejaagd door naderende drijvers, ging precies tussen ons in. Ik zag hem het dier aanspreken. Voor de zekerheid, wendde ik mijn gezicht af en draaide ik half weg. Een klap in mijn zij, net onder mijn rechteroksel, vrijwel onmiddellijk gevolgd door de knal van het schot. Hagel gaat sneller dan geluid. Het haas was dood, ik had een stuk of 20 gaatjes in mijn wax jas, een pijnlijke zij, maar het was winter en ik was dik aangekleed, de huid was nergens doorboord, geen man overboord. Het was één van de laatste keren dat wij samen jaagden, 7 maanden later was hij dood. Geen verrassing, maar wel heel jammer.

Terug naar het zappen vannacht. Maar eerst nog iets over een ander leuk uitziend kamermeisje, Femke Halsema. Komt altijd op voor de mensenrechten, denkt U. Mis! Femke was oorverdovend stil, toen de Nederlandse staat, een gevangen genomen dierenactivist, inhumaan behandelde. Hij werd 24 uur per dag in een verlichte ruimte onder toezicht van camera’s, geheel in strijd met de rechten van de mens, gevangen gehouden. Femke zweeg! Waarom? Waarschijnlijk uit angst dat zij doelwit zou worden van ongenuanceerde volkswoede als zij zich er over had uitgelaten. Het soort volkswoede dat zich nog maar enkele dagen geleden richtte op een zekere Johan, omdat hij verward werd met ene Joran.

Joran, gestigmatiseerd voor de rest van zijn leven. Beschuldigd, in de val gelokt en veroordeeld door een verongelijkt, voeten stampend, van verontwaardiging en woede overkokende, zich misdaad journalist noemend individu; dat zich in de maling genomen voelde omdat in een praatprogramma (DWDD) te weinig aandacht werd besteed aan zijn nieuwe boek. Het praatprogramma, haalde het in het hoofd, om meer aandacht te schenken aan de zaak van het op Aruba verdwenen meisje en haar door de misdaad verslaggever "opgeloste verdwijning", dan zoals afgesproken aan het boek. Afspraak is afspraak, ook voor praatprogramma’s en je moet natuurlijk de hoofd- van de bijzaken kunnen onderscheiden en de juiste prioriteiten stellen.

Arte heeft midden in de nacht ook leuke programma’s. Vannacht waren ze te gast in een Roma dorp in Roemenië; ergens op het platte land. Waar mensen nog in uiterst primitieve omstandigheden leven. Stromend water is er niet. Slechts enkele huizen zijn er van elektriciteit voorzien. 80% van de mannen bespeelt een instrument. Trompet, viool, accordeon, tuba. Niemand kan noten lezen; toch wordt er helemaal niet onverdienstelijk gespeeld. Kommer en kwel. Armoede! Analfabetisme! Te grote gezinnen, te veel afwachten en te weinig handen uit de mouwen steken om iets aan de situatie te doen. Tandenloze, verwaarloosde oudere mannen en vrouwen. Je bent hier oud als je net de 30 bent gepasseerd. Schattige kleine kinderen, opzwepend dansende mooie jonge meisjes, die ook op hun 30ste een tiental kinderen zullen hebben en uitgewoond en uitgeleefd door het leven zullen gaan. Welkom in de EU, Roma en Roemenie.

Discovery, het wel en wee van een garage die oldtimers maakt. Vreemde lui, die wel wat kunnen als het om het opknappen van auto’s gaat. Een zwaar van tatoos voorziene monteur laadt zijn spullen thuis op een vrachtwagen. Hij gaat scheiden; is er door zijn vrouw uitgetrapt. Een foutje in de communicatie zegt hij. Hij was vergeten naar zijn vrouw te communiceren dat hij een andere vriendin had. Zij pikte het niet; komt mij bekend voor.

ARD, een discussieprogramma: hard maar fair. Hoe het publiek verneukt wordt om spullen in de supermarkt te kopen die niet, zoals wordt gesuggereerd, gezond zijn. Gauw door.

Het is nu 6 uur geweest, tijd voor een mok koffie. Nog even zappen. Net 5, Gilmore girls, het wel en wee van 3 generaties Gilmore. Flauw, mooie moeder. Nou mooi, niet onaantrekkelijk, aantrekkelijk, een beetje dellerig, heel aantrekkelijk. Onzin allemaal.

Today a gift! Ik ga weer genieten.